Przede wszystkim należy zaznaczyć, że terminy te mają zastosowanie nie tylko w transporcie morskim, lecz również we wszystkich pozostałych środkach transportu. Słowo Incoterms jest skrótem angielskiego wyrażenia International Commercial Terms.
Warto też podkreślić, że skróty te określają moment, w którym odpowiedzialność przechodzi między stronami. Jest to kwestia o ogromnym znaczeniu, na co zwraca uwagę Sekretariat Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL).
Dlaczego powstały Incoterms?
Aby zrozumieć narodziny Incoterms, należy wziąć pod uwagę złożoność transakcji towarowej między handlowcami z różnych krajów. W miarę jak handel międzynarodowy nabierał coraz większego znaczenia, a liczba transakcji między nabywcami i sprzedającymi z różnych krajów rosła, zaczęły pojawiać się pierwsze problemy wynikające z nieporozumień co do warunków ich realizacji. Właśnie dlatego w 1936 r. Międzynarodowa Izba Handlowa stworzyła te terminy. Powstały jako narzędzie harmonizacji operacji kupna-sprzedaży towarów w handlu międzynarodowym.
Czym są Incoterms 2020?
Znaczenie zależy od użytego trzyliterowego skrótu, a każdy z nich określa handlowe warunki kupna-sprzedaży towarów w obrocie międzynarodowym. Warunki te ustalają między sobą kupujący i sprzedający. Incoterms nie są przepisami prawnymi o charakterze obligatoryjnym – stanowią normy standaryzacyjne i harmonizacyjne. Przede wszystkim można wyróżnić kilka fundamentalnych kwestii, dla których Incoterms określają konkretne kryteria:
Gdzie towar ma zostać dostarczony:
Określa miejsce, w którym sprzedający jest zobowiązany dostarczyć towary. Wskazują na to litery E i D – w obu przypadkach mamy do czynienia z dostawą bezpośrednią. Gdy w odbiór lub dostawę towaru zaangażowane są podmioty trzecie, zastosowanie mają terminy F i C – na przykład gdy towar jest przekazywany spedytorowi, który przejmuje odpowiedzialność za transport.
Gdzie przechodzi ryzyko ekspedycji:
To niezwykle ważna kwestia, która określa moment, od którego – po zawarciu umowy sprzedaży towarów – sprzedający przenosi ryzyko na kupującego.
Jak są rozdzielane koszty w ekspedycji handlowej
W większości przypadków koszty transportu ponosi kupujący, natomiast sprzedający odpowiada za czynności niezbędne do postawienia towaru w stanie gotowości do wydania w ustalonym miejscu. Istnieją jednak łącznie 4 przypadki, w których to sprzedający przejmuje koszty transportu. Są to terminy C.
Kto dokonuje odprawy celnej
W większości przypadków formalności celne w kraju pochodzenia leżą po stronie sprzedającego. Warto zaznaczyć, że istnieje tylko jeden Incoterm, w którym to kupujący przejmuje ten obowiązek. Powszechne jest również korzystanie z usług spedytorów. EXW (Ex Works, z zakładu). We wszystkich pozostałych przypadkach formalności celne obciążają sprzedającego, a zakres ten może rozciągać się na kraj docelowy – na przykład gdy uzgodniono warunek DDP (Delivered Duty Paid, dostarczone, cło opłacone).
Kto aktualizuje Incoterms?
Organem odpowiedzialnym za aktualizację Incoterms jest ICC (International Chamber of Commerce). Izba ta aktualizuje Incoterms od 1936 r., uwzględniając i wdrażając po dziś dzień zmiany wynikające z rozwoju transportu międzynarodowego.
Klasyfikacja i rodzaje.
Incoterms dzielą się na cztery typy lub kategorie.
Terminy grupy E — EXW:
EXW : Ex Works
W tym przypadku kupujący ponosi wszelkie koszty związane z transportem od miejsca pochodzenia. Jedynym obowiązkiem sprzedającego jest terminowe i właściwe postawienie towaru do dyspozycji w zakładzie, tak aby kupujący mógł go bezpośrednio odebrać lub zlecić spedytorowi zarządzanie transportem.
Terminy grupy F — FCA, FAS i FOB:
W tym przypadku sprzedający jest zobowiązany dostarczyć towar do spedytora lub przewoźnika wskazanego przez kupującego, przy czym to kupujący ponosi koszty.
FAS : Free Alongside Ship
Ten Incoterm jest właściwy dla towarów masowych. Sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku w uzgodnionym porcie załadunku; wszelkie koszty załadunku, frachtu, rozładunku i odprawy importowej ponosi kupujący. Formalności celne w porcie wyjścia leżą po stronie sprzedającego.
FOB : Free on Board
W ramach tego warunku dostarczenie towaru i przeniesienie ryzyka ekspedycji następują na pokładzie statku. Do tego momentu koszty obciążają sprzedającego, a od tej chwili – kupującego. Ten Incoterm jest stosowany wyłącznie w międzynarodowym transporcie wodnym – rzecznym lub morskim – dla wszelkich towarów innych niż masowe.
FCA : Free Carrier
Sprzedający zobowiązuje się dostarczyć ładunek w uzgodnionym między stronami miejscu, znajdującym się w kraju pochodzenia. Może to być magazyn osoby trzeciej, np. spedytora, lub inne uprzednio uzgodnione miejsce. Koszty powstałe do tego momentu ponosi sprzedający. Incoterm ten może być stosowany w transporcie morskim, rzecznym i multimodalnym.
Terminy grupy C — CFR, CIF, CPT
CFR : Cost and Freight
Ten szeroko stosowany Incoterm zakłada, że sprzedający ponosi koszty głównego transportu od miejsca pochodzenia do portu docelowego, pokrywając wszystkie wydatki. Należy przy tym zaznaczyć, że ryzyko ekspedycji przechodzi w momencie dostarczenia towaru na pokład statku. Nie ma zastosowania do ładunków masowych.
CIF : Cost, Insurance and Freight
Transport do portu docelowego jest na koszt sprzedającego, w tym zawarcie ubezpieczenia, którego beneficjentem jest kupujący. Ryzyko ekspedycji przechodzi z chwilą załadunku statku w porcie wyjścia. Incoterm ten określa wartość celną służącą do ustalenia należności celnych w kraju docelowym. Może być stosowany wyłącznie w transporcie morskim.
CPT : Carriage Paid To
Sprzedający pokrywa wszystkie koszty transportu, łącznie z ubezpieczeniem. Ryzyko ekspedycji przechodzi w chwili wydania towaru spedytorowi w kraju docelowym. Incoterm ten może być stosowany w każdym rodzaju transportu międzynarodowego, niezależnie od użytego środka transportu.
CIP : Carriage and Insurance Paid To
Sprzedający pokrywa ubezpieczenie i transport do uzgodnionego miejsca w porcie docelowym. Beneficjentem polisy ubezpieczeniowej jest kupujący. W ramach rewizji Incoterms 2020 wprowadzono klauzule ICC-A.
Terminy grupy D — DPU, DAP, DDP
DPU : Delivered at Place Unloaded
Reguła ta stanowi, że sprzedający dostarcza towar wyładowany w miejscu docelowym wskazanym przez kupującego. Kupujący jest zobowiązany do przeprowadzenia odprawy importowej.
DAP : Delivered At Place
Zgodnie z tym Incoterm sprzedający pokrywa koszty głównego transportu i ubezpieczenia do uzgodnionego miejsca, gdzie towar jest gotowy do rozładunku z pojazdu. Odprawa importowa leży po stronie kupującego, który musi jej dokonać w terminie – w przeciwnym razie mogą powstać koszty terminalowe, które będzie zobowiązany uiścić.
DDP : Delivered Duty Paid
Jest to najszerszy i najprostszy Incoterm pod względem łatwości kontraktowania i zakupu towarów. W tym przypadku sprzedający przejmuje wszelkie koszty ekspedycji do uprzednio uzgodnionego miejsca w kraju docelowym, a także formalności odprawy celnej w miejscu przeznaczenia oraz płatność ewentualnych należności celnych.
Często zadawane pytania o Incoterms i przeprowadzki na Wyspy Kanaryjskie
Czym są Incoterms i dlaczego mają znaczenie przy przeprowadzce na Wyspy Kanaryjskie?
Incoterms (International Commercial Terms) to międzynarodowe reguły określające, kto i za co płaci (transport, cło, ubezpieczenia) w operacjach handlu zagranicznego. Choć twoja przeprowadzka jest prywatna, a nie handlowa, towarzystwa żeglugowe i agenci celni posługują się nimi w wycenach. Najczęstsze przy przeprowadzkach na Wyspy Kanaryjskie: DDP, DAP, FOB.
Co oznacza DDP (Delivered Duty Paid)?
„Dostarczone, cło opłacone": przewoźnik zajmuje się wszystkim, włącznie z odprawą celną, aż do dostarczenia pod twoje drzwi. Dla przeprowadzki to najbardziej komfortowa opcja: płacisz stałą cenę, a firma zarządza całą dokumentacją celną (DUA, AIEM, IGIC). To model najczęściej wybierany przez osoby prywatne.
A FOB (Free on Board)? Do czego służy przy przeprowadzce?
„Wolne na burcie": przewoźnik dostarcza twoje rzeczy załadowane na statek w porcie wyjścia. Od tego momentu to ty kontraktujesz towarzystwa żeglugowe, zarządzasz odprawą celną i formalnościami w miejscu przeznaczenia. Zalecane wyłącznie osobom doświadczonym w operacjach morskich. Przy prywatnych przeprowadzkach niemal nigdy się nie opłaca.
Jakich dokumentów celnych potrzebuję przy wysyłce kontenera na Wyspy Kanaryjskie?
Przy przeprowadzce w związku ze zmianą miejsca zamieszkania z zastosowaniem zwolnienia z AIEM: DUA (Jednolity Dokument Administracyjny) złożony przez agenta celnego, zaświadczenie o zameldowaniu na Wyspach Kanaryjskich (lub zobowiązanie do zameldowania), szczegółowy inwentarz z wyceną, faktura za usługę przeprowadzki, dokument transportowy (konosament lub B/L) oraz dowód własności przewożonych rzeczy.
Kto płaci za ubezpieczenie przeprawy morskiej?
Przy DDP przewoźnik wlicza je w cenę (ubezpieczenie OC + opcjonalnie ubezpieczenie na wartość deklarowaną jako dodatek). Przy FOB zawierasz je samodzielnie u ubezpieczyciela morskiego. Upewnij się, jaki zakres ochrony posiadasz: podstawowe morskie OC pokrywa ok. 500 €/m³, natomiast pełne ubezpieczenie na wartość deklarowaną chroni rzeczywistą wartość twoich rzeczy. Więcej o rodzajach: różnice między rodzajami przeprowadzki.
